chemicznie


chemicznie
chemicznie {{/stl_13}}{{stl_8}}przysł. {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}od przym. chemiczny: Woda zanieczyszczona chemicznie. Prać chemicznie. {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'pod względem chemicznym': {{/stl_7}}{{stl_10}}Substancje aktywne chemicznie. Coś odpornego chemicznie. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • chemicznie — przysłów. od chemiczny Prać, czyścić chemicznie. ∆ Chemicznie aktywny, czynny «łatwo reagujący chemicznie, zdolny do szybkiej przemiany chemicznej» ∆ Chemicznie czysty «w odniesieniu do substancji używanych w laboratoriach chemicznych: taki, w… …   Słownik języka polskiego

  • fluor — m IV, D. u, M. fluororze, blm chem. «(F) pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 9, należący do grupy fluorowców, gaz o słabym zielonkawożółtym zabarwieniu, o charakterystycznej woni gryzącej, silnie trujący, chemicznie bardzo czynny; znajduje… …   Słownik języka polskiego

  • metal — m I, D. u; lm M. e, D. i «nieprzezroczysta substancja o charakterystycznym połysku, odznaczająca się dobrym przewodnictwem elektrycznym i cieplnym, na ogół łatwą ciągliwością i kowalnością» ∆ chem. fiz. Metale alkaliczne «pierwiastki chemiczne… …   Słownik języka polskiego

  • wiązać — ndk IX, wiążę, wiążesz, wiąż, wiązaćał, wiązaćany 1. «umocowywać (tkaninę, wstążkę itp.) tworząc węzeł, kokardę; łączyć końce (tkaniny, taśmy, sznura itp.), przeplatając je w węzeł, kokardę» Wiązać końce sznura. Wiązać zerwaną nić. Wiązać krawat …   Słownik języka polskiego

  • związać — dk IX, zwiążę, zwiążesz, zwiąż, związaćał, związaćany związywać ndk VIIIa, związaćzuję, związaćzujesz, związaćzuj, związaćywał, związaćywany 1. «wiążąc połączyć końce czegoś» Związać sznurowadła. Związać chustkę, szalik pod brodę. ∆ Związać… …   Słownik języka polskiego

  • alkaliczny — chem. «mający właściwości zasady; zasadowy» Roztwór alkaliczny. ∆ Metale alkaliczne «pierwiastki chemiczne stanowiące I grupę główną układu okresowego, metale lekkie, miękkie, łatwo topliwe, aktywne chemicznie; potasowce, litowce» ∆ Metale ziem… …   Słownik języka polskiego

  • argon — m IV, D. u, Ms. argonnie, blm chem. «(Ar) pierwiastek chemiczny z grupy helowców, liczba atomowa 18, bezbarwny i bezwonny gaz szlachetny, wchodzący w skład atmosfery ziemskiej; używany głównie do napełniania żarówek dużej mocy, lamp jarzeniowych… …   Słownik języka polskiego

  • bar — I m IV, D. u, Ms. barze; lm M. y 1. «zakład gastronomiczny, zwłaszcza samoobsługowy, w którym można szybko spożyć posiłek, najczęściej przy bufecie» Bar nocny. Bar bistro. Bar szybkiej obsługi, bar samoobsługowy. Bar mleczny, kawowy, owocowy.… …   Słownik języka polskiego

  • chlorowiec — m II, D. chlorowiecwca; lm M. chlorowiecwce, D. chlorowiecwców chem. chlorowce «pierwiastki chemiczne VII głównej grupy układu okresowego: fluor, chlor, brom, jod i astat; typowe niemetale najaktywniejsze chemicznie, występują w przyrodzie w… …   Słownik języka polskiego

  • czerń — ż V, DCMs. czerńrni; lm M. czerńrnie, D. czerńrni 1. «czarny kolor; czarność» Głęboka czerń. Czerń sadzy. ∆ bot. Czerń rzepakowa «choroba roślin z rodziny krzyżowych, wywoływana przez grzyb, powodująca niedokształcenie ziarna» ∆ Czerń zbożowa… …   Słownik języka polskiego